Onze leden geven de pen door
De pen van Joke Mulder
Voor de Kerst werd ik gebeld of ik een stukje wilde schrijven voor de pen, omdat ik het erg leuk vind om deze stukjes te lezen, moet ik er natuurlijk ook aan geloven.
Ik ben geboren in Soest, maar mijn ouders verhuisden naar Den Haag en sinds 24 jaar wonen mijn man Theo en ik in Wateringen. We hebben een dochter, een zoon en een kleindochter.
Ik heb 27 jaar bij de KLM in Rijswijk gewerkt en geniet sinds zes jaar van de VUT. Toen mijn VUT-tijd in zicht kwam, werd ik al snel benaderd om in de besturen van het KVG (Katholiek Vrouwengilde) Wateringen en Zonnebloem Wateringen te komen, want volgens deze lieverds had ik nu toch tijd genoeg!! Maar ik werk met veel plezier samen in de besturen en hoop het nog een tijdje te mogen doen.
Daarbuiten sport ik graag, namelijk aerobics, badminton, wandelen, zwemmen, jeu de boulen en fietsen, als er dan nog tijd over is, moet er natuurlijk ook nog iets in het huis gebeuren. Ik heb het geluk dat manlief graag voor het eten zorgt, dus dat is voor mij natuurlijk wel heel fijn.
Ik vind het heel leuk op de jeu de boules en hoop een heleboel te leren en onder de knie te krijgen, want het is natuurlijk een fantastisch spel met heel veel verrassingen, dat hoef ik niemand te vertellen.
Ook voel ik mij heel erg thuis bij VELO/SMV. Iedereen is heel vriendelijk en we hebben veel lol als het goed gaat en als het eens fout gaat, kunnen we er daarna ook om lachen.
Ik ben ook een echte poezenliefhebster en we hebben al heel lang twee poezen (katten). Honden zijn natuurlijk ook leuk, maar ja het uitlaten minder!
Tja, dat ben ik dan zo'n een beetje en ik hoop nog heel lang bij VELO/SMV te kunnen jeu de boulen.
Vele groetjes, Joke Mulder
De pen geef ik door aan Trees Vis
De pen van Jeanne Roessen
Help, ik heb de pen gekregen van Alie Stolker. Wat zal ik daar nu eens mee gaan doen. Al eens uitgesteld, maar nu is het even rustig en geen jeu de boules, nu moet ’t dan toch maar gebeuren.
Ik ben in Honselersdijk geboren en opgegroeid. In 1965 met Dick getrouwd en in Kwintsheul gaan wonen, aan de Zwet, in ’n grote stacaravan. Daar zijn ook onze twee zoons geboren. We woonden klein maar heel fijn. Heerlijk buiten. Maar ja, onze jongens werden groter en de ruimte die we hadden, niet. Het werd tijd voor ’n echt huis. Dat kwam aan de Vlotlaan, waar we inmiddels al weer 37 jaar wonen. De kinderen zijn uitgevlogen en hebben hun eigen onderkomen. En wij wonen er best fijn.
In de tijd dat onze kinderen naar de middelbare school gingen, had ik ’n parttime baan bij de Konmar, daar heb ik 23 jaar gewerkt. Tot ik boventallig werd en op ’n nette manier werd ontslagen. Omdat ik tegen de 60 liep, heb ik geen baan meer kunnen vinden. Dat betekende dat de dagen wel erg lang duurden. Dat werd in de zomer veel zwemmen en dergelijke. Toen ontmoette ik Alie. Die vertelde over jeu de boulen. Dat had ik al eens gedaan op ’n personeelsfeestje en dat vond ik wel leuk. Dus op naar VELO/SMV. Aanvankelijk was er een ledenstop, maar Alie heeft zich er voor ingezet dat ik toch lid kon worden. EEN WARM BAD! Ik voelde mij daar heel gauw thuis. En ik vond het spelletje wéér leuk. Dat is nu ongeveer acht jaar geleden. Ja, en de tijd die ik toen over had, heb ik allemaal in de jeu de boules gestopt. Niet alleen met spelen, maar ook in het bestuur, waar ik nu alweer bijna zes jaar deel van uitmaak. Er is altijd wel wat te doen.
Gelukkig vind Dick ’t spelletje ook heel leuk, anders zou hij me maar weinig zien. Maar als je er samen mee bezig bent, is het nog leuker.
Dick heeft de donderdagavond op zich genomen, om te openen en ’n bakkie te zetten. Omdat wij nu ook op donderdagavond open zijn, zijn er toch best wel veel nieuwe leden bij gekomen.
Ook het contact met andere spelers bij andere clubs is heel leuk. Bij Harnasch hebben ze geen binnenbanen en daarom komen ze elke eerste donderdagavond van de wintermaanden bij ons spelen. En dan in de zomer al die buitentoernooien. Heerlijk!
Afgelopen zomer, op ’n camping in Frankrijk, waren we met zijn tweetjes een balletje aan het gooien. Er kwam ’n dame (met jeu de boulestasje) bij ons zitten en keek ons af. Na verloop van tijd kwamen er ook drie mannen bij en na wat overleg tussen hen, werd gevraagd of wij met hen wilden meespelen en dat wilden wij wel. Heel leuk gespeeld. De volgende dag toen wij op ons plekje de krant zaten te lezen, hoorden wij ineens het geluid van boules en werd er gewenkt komen jullie ook? Dat werd Nederland tegen Frankrijk. En wij hebben gewonnen!
Jammer dat we plannen hadden gemaakt om de volgende dag ergens anders naar toe te gaan. Maar misschien gaan we er nog eens naar terug.
De pen geef ik door aan Joke Mulder
De Pen van Alie Stolker
Genieten van het spelletje!
Met angst en beven heb ik uitgekeken naar het moment dat ik de pen voor deze rubriek zou krijgen aangereikt. Je leest de meest prachtige verhalen van andere leden en dan denk je: mijn God, als mij dat ooit gevraagd wordt, hoe krijg ik dat dan ooit voor elkaar! En nu is het zover en dan blijkt het eigenlijk reuze mee te vallen. Toegegeven - ik ben geen vrouw van de lange verhalen. Maar voor ‘mijn cluppie’ maak ik natuurlijk graag een uitzondering en blijkt het opschrijven van leuke herinneringen eigenlijk helemaal niet zo moeilijk te zijn. Als dingen leuk zijn en je beleeft er veel plezier aan, dan gaat zelfs het schrijven van een stukje vanzelf.
Laat ik beginnen met mij even kort voor te stellen. Mijn naam is Alie Stolker-van Ruijven en ik ben geboren in Poeldijk op 2 oktober 1933. Ik was 22 jaar toen ik trouwde met Aad Stolker. Een geboren en getogen Wateringer. Na ons huwelijk zijn we in Wateringen gaan wonen en we zijn er nooit meer weggegaan. Ook altijd op de een of andere manier betrokken geweest bij de club VELO. Vele jaren woonden we recht tegenover het complex aan de Harry Hoekstraat. Maar ook toen VELO naar de Noordweg verhuisde, bleven we - dankzij de kinderen - betrokken bij de vereniging.
Zo’n 15 jaar geleden ben ik lid geworden van SMV. Bewegen en sporten was mij niet vreemd, maar het leek mij erg leuk om ook in spelverband, samen met anderen, een aantal leuke en sportieve momenten in de week te hebben. We zijn nu 15 jaar verder en ik heb er nog geen dag spijt van gehad. Integendeel. Elke keer ga ik met erg veel plezier en een gezonde strijdlust naar het VELO-complex om mijn boules te gooien. Ik ben geen competitiespeler, maar ik kan zo ontzettend genieten van het spelletje!
Grote waardering heb ik voor het bestuur van onze club en alles wat ze organiseren, met name ook voor de leden die geen competitie spelen. Altijd weer even origineel en goed georganiseerd. Ik denk aan de Kees/Jan vd Zanden Wisselbeker en het toernooi waar Steef van der Wilk z’n naam aan heeft verbonden. Maar ik denk ook met veel plezier aan andere onderlinge toernooien. Het Voorjaarstoernooi bijvoorbeeld en het Snerttoernooi. Teveel om op te noemen. Heel veel plezier beleef ik ook aan de toernooien met de kinderen en de kleinkinderen. Neem het toernooi ter gelegenheid van de opening van het nieuwe VELO-complex. Een originele opzet door een lid van onze vereniging te koppelen aan een kind dat niet ouder mag zijn dan 14 jaar. De opzet heeft ervoor gezorgd dat de meest verrassende combinaties zich voor het toernooi hadden aangemeld. Het werd - ook qua weer - een van de mooiste dagen van het jaar. Het was gezellig, het niveau was heel hoog, er was spanning, sensatie en er waren ook nog eens prachtige prijzen. Daarom wil ik op deze plek mijn grote waardering uitspreken voor ons bestuur dat toch elke keer weer de creativiteit vindt en de moeite neemt om dit soort leuke evenementen te organiseren. Alleen vind ik het jammer dat zo weinig leden die niet meedoen aan het toernooi, de moeite nemen om even een kijkje te komen nemen om het jeugdig talent aan te moedigen. Dat zou de kinderen, maar ook de andere deelnemers en de organisatoren, enorm stimuleren. Maar wat niet is kan nog komen. Wat mij betreft verdient ons bestuur dat ten volle!
Ik ga afronden. Ik vond het leuk om dit stukje voor u te schrijven. Graag geef ik de pen door aan Jeanne Roessen.
De pen van Riet Duijvestijn
Ik zal even mijn hele doopzeeltje doorgeven! Mijn vader en moeder kwamen beiden uit Den Haag en zijn in Wateringen gaan wonen toen ze trouwden. Zij begonnen een winkel in huishoudelijke artikelen en tuinbouwbenodigdheden en kregen acht kinderen.
Ik had een heel fijne jeugd, met veel buurkinderen, waar ik nog graag aan terugdenk. Jan van der Horst was ook zo’n buurjongetje van mij. Zijn vader was slager, 'van vet en mager'. En zo ook de kinderen van bakker Verbeek. Er werd toen ook heel veel buiten gespeeld. Met onze priktollen en hoepels op die grote stoep voor de winkels aan de Kerklaan, vlakbij de 'Rusthoek' waar we zondags bij Sjors Burg, als het mooi weer was, een ijsje mochten halen.
Toen ik van de lagere school kwam, je kunt het wel raden, moest ik thuis in de winkel helpen en de etalage opmaken en in het pakhuis uitpakken en prijzen. Maar ik had een vreselijke hekel aan die vertegenwoordigers. Ik was toen zó verlegen en ik hoor jullie al zeggen, daar ben je nu aardig van genezen.
Toen ik 17 jaar was leerde ik Henk kennen. We 'kregen' twee zonen, een dochter, twee schatten van schoondochters, een barre schoonzoon en vier kleinkinderen. Dus we hebben niets te klagen. Wat zit ik op te scheppen hè? Wij zijn altijd veel met de vier kleinkinderen opgetrokken. In het voorjaar gingen we naar het recreatiepark 'De Katjeskelder'. En dan hadden de ouders een lekker weekje vrij. Ze hebben het er soms nog over: 'Oma dat moesten we nog eens over kunnen doen.' Maar opa is er nu niet meer. Als ze dan weer thuiskwamen, moesten de ouders ze weer heropvoeden.
Wij zijn 53 jaar getrouwd geweest. Henk had een zeldzame huidziekte, je hoorde hem nooit klagen. Hij heeft toch nog heel verdienstelijk kunnen tennissen. Zondags zaten we altijd bij VELO. Onze dochter en een zoon handbalden en Henk was leider van de afdeling Heren 1. Wij gingen altijd mee, al was het in Limburg of in Groningen. Of een toernooi in Duitsland, een 'gouwe tijd'.
De laatste vijf jaren, toen bij Henk Altzheimer werd geconstateerd zijn niet de makkelijkste geweest. Hij kon ook niet meer jeu de boulen. Hij kon dat niet begrijpen, want hij had er altijd zo’n plezier in, met al zijn gekke opmerkingen. Nu ik dit opschrijf, denk ik, wat een akelige tijd was het, om dat mee te maken. We hebben samen jaren gezellig jeu de boules kunnen spelen.
Vooral de toernooien in ’t zand vind ik heerlijk. En die gezellige sfeer, het afgelopen toernooi bij de Ark bijvoorbeeld. De barbecue na afloop, het was allemaal zo heerlijk!!!
Ik was ook vrijwilligster in Terra Nova en zat in de bewonerscommissie van onze flat, daar heb ik een punt achter gezet, dat werd me even te veel.
VELO/SMV (Sport Maakt Vrienden) slaat op mij. Ik kende Kees al langer hoor! Wij gingen al eens met vakantie, met Ria en Kees en met Cok en Quirien van der Meer. Maar door de jeu de boulestoernooien kwam het wel heel dicht bij. We hebben het weer gezellig samen. Maar ook wel weer drukker met z’n allen. Kees met zijn kinderen en kleinkinderen, ook met z’n elfen. Er is altijd wel wat aan de hand, verjaardag of sporten, maar wel leuk. En dan vier families natuurlijk, we moeten dus altijd goed onze agenda's bijhouden. Maar dat lukt aardig op onze leeftijd, ha,ha!!! De kinderen zeggen wel eens: 'Ma denk nu eens aan je zelf, ga nu nog lekker genieten, samen met Kees.' Maar we weten allemaal een goede gezondheid is het voornaamste en dat hebben we niet in de hand. Maar wat dat aangaat, moeten we een beetje geluk hebben!
Heel veel groetjes! Riet
de pen is doorgegeven aan Alie Stolker
De pen van Etty de Kok
Ik ben Etty de Kok- Gertenaar, geboren en getogen in Leiden. In 1969 getrouwd met Jan de Kok en toen ook in het Westland, De Lier gaan wonen. Mijn familie dacht dat ik ging emigreren, ze hadden er nog nooit van gehoord en wisten ook niet waar het lag. We zijn op de Hooflaan in De Lier gaan wonen, midden tussen de kassen (had ik nog nooit gezien) en de eerste tijd vond ik het best eng, zeker als het hard waaide, om daar binnen te zijn. We hebben 34 jaar in De Lier gewoond en toen even, ong. 5 jaar in Maassluis en toen weer snel terug naar Het Westland, waar we nu 3,5 jaar in Wateringen wonen.
We hebben een zoon en een dochter en 7 kleinkinderen, waarvan 5 jongens en 2 meisjes.
We zijn 17 jaar lid geweest van een hondensportvereniging, waarvan ik 4 jaar secretaris ben geweest, en we hebben jarenlang actief deelgenomen aan behendigheidswedstrijden met onze Border Collie, verschillende keren meegedaan met de Nederlandse kampioenschappen en 1 keer meegedaan met de Wereldkampioenschappen. Het was een hele leuke en drukke tijd, we werkten allebei nog en bijna elk weekend was er wel ergens een wedstrijd. We hebben 3 honden gehad en nadat onze laatste hond was overleden , hebben we besloten om geen nieuwe hond meer te nemen, dat was best wel even wennen.
Het is nu makkelijker om eens een weekend weg te gaan om te bridgen of te fietsen, wat we ook regelmatig doen.
En we gaan zeker elk jaar naar Leidens ontzet op 3 oktober, want je blijft toch een beetje Leienaar, en het is zo,n gezellige stad, al zou ik er nu niet meer willen wonen.
Als je in een nieuwe gemeente gaat wonen dan is het weer leuk om een beetje mensen uit die plaats te leren kennen, zodoende zijn we hier op de bridgevereniging gegaan, ik doe een cursus schilderen, en wat vrijwilligerswerk bij een muziekvereniging van Kwintsheul. Jan komt uit Wateringen en is ook altijd actief lid gebleven van de fietstourclub van Velo, dus hij komt hier zat bekenden tegen.
Wij zijn jarenlang op vakantie gegaan naar Frankrijk en dan vooral in de Alpen en de Pyreneeën, waar Jan alle cols heeft beklommen op de racefiets, dat is zijn grote hobby, daar zijn we ook begonnen met af en toe op de camping mee te doen met Jeu de Boule, in Frankrijk noemen ze het Petanque, en waar je ook komt in Frankrijk er wordt altijd wel ergens een spelletje Petanque gespeeld. Ik vind het een leuke sport en 2 jaar geleden toen we in Frankrijk waren werd ik zelfs kampioen van de camping (er deden geen Fransen mee hoor), toen dacht ik, nou dat gaat wel goed, ik ga een vereniging opzoeken, en zodoende kwam ik bij de Wateringse boulevereniging.
Ik speel altijd op de dinsdagmiddag, af en toe gaat het goed, maar ook weleens helemaal niet, dus er valt nog genoeg te oefenen om een “echte” kampioen te worden.
Ik vind het een gezellige vereniging en hoop nog lang het spel te blijven spelen.
Ik geef de pen door aan Toon van Zeijl.
Groeten Etty.
De pen van Joop van Luijk
Er is mij gevraagd om een stukje te schrijven. Ik zal maar beginnen op het ogenblik dat ik 40 jaar gewerkt had als timmerman en toen met de VUT kon gaan. Daar ik mooi werk had, dat ik met veel plezier deed, twijfelde ik om te stoppen. Maar daar had mijn toenmalige werkgever een mooie oplossing voor. Ik kon nog twee jaar doorgaan met een halve week. Dit werd maandag- dinsdag- en woensdagmorgen. Ik wenste mijn collega’s een fijn weekend en genoot van de rest van mijn vrije dagen.
Ik had wel wat plannen gemaakt om daar invulling aan te geven. Ik werd medewerker bij de Zonnebloem, ik werd lid van de technische commissie van de kerk Sint Jan de Doper, voor allerlei timmerwerk en ik werd bloeddonor en assisteerde mijn vrouw.
Ik ben gaan leren bridgen. Een gezellige bezigheid en goed voor de sociale contacten. Ook ging ik badmintonnen, maar in de zomermaanden wordt er niet gespeeld.
Als ik bij VELO was, zag ik dat er jeu de boules werd gespeeld. Oh, dacht ik, dat is ook wel wat voor mij. Ik ben lid geworden van VELO/SMV waar ik met veel plezier speel. Ook de toernooien zowel thuis als in de Westlandse dorpen vind ik heel gezellig.
Een vriendelijke groet van Joop van Luijk
De pen van Jan Eijgermans
Ik zal me eerst even voorstellen.
Mijn naam is Jan Eijgermans en ik woon in Naaldwijk.
Ik ben 40 jaar meewerkend voorman metselaar geweest waarvan ongeveer 35 jaar bij Weboma. Na mijn pensioen ben ik lid geworden van de vuttersclub van Gakon-Weboma.
De vuttersclub is opgericht in 1997 door de heer Joop Gardien. Hij had Jan Pronk benadert of er genoeg belangstelling bestond voor een club om de oudgedienden de gelegenheid te geven elkaar met een zekere regelmaat te ontmoeten.
Na wat rondvragen melden 17 gegadigden zich aan en zo is de vuttersclub ontstaan onder de naam Wega.
De eerste 10 jaar van het bestaan van de club bestond het bestuur uit: Jan Pronk (voorzitter), Paula Smit en Evert Bassant. Na deze periode hebben zij het stokje doorgegeven aan het huidige bestuur.
Omdat pensionering veel vrije tijd met zich meebrengt en de vuttersclub uiteraard niet al die tijd vult, ben ik begin 2006 ben ik lid geworden van de Jeu de Boules vereniging Velo/SMV, samen met mijn broer Cees.
Vanaf 2009 organiseren we jaarlijks met 4 medeleden van de Wega (Sjaan, Dick, Rita en Jan) een Jeu de Boules middag voor de vutters van Gakon-Weboma. Hieronder volgt het verslag van vrijdag 3 juni.
VERSLAG
Vanaf 12 uur waren de organisatoren aanwezig om de banen uit te zetten, koffie te zetten en alle andere voorbereidingen te treffen. De boules zitten in kistjes van 12 stuks en die moeten natuurlijk klaar staan bij de banen.
De banen moesten nat gemaakt worden i.v.m. de droogte van de afgelopen weken.
Om 13.00 kwamen de eerste gasten binnen. Voor we begonnen moest er natuurlijk eerst moed ingedronken worden met een kopje koffie!
Ondanks een aantal afmeldingen was er toch een club van ongeveer 27 mensen.
Nadat onze voorzitter Henk van Leeuwen ons van harte welkom heette, konden we om half twee dan eindelijk van start.
Besloten werd om binnen te spelen. Volgens de nieuwe regels mag er binnen niet gerookt worden, en buiten niet gedronken. Gelukkig waren er meer drinkers dan rokers! (en de meeste stemmen gelden)
Na de eerste ronde konden we bij Dick de uitslagen doorgeven en omdat het zulk mooi weer was konden we lekker aan ons eerste drankje beginnen.
De 2e en 3e ronden verliepen ook soepel. Tussen het harde werken door was er genoeg tijd voor drankjes en versnaperingen en er waren zelfs een aantal dames die onvervaard aan de advocaat met slagroom begonnen!
Toen we allemaal uitgespeeld waren had Dick ondertussen op de computer de uitslagen berekend (altijd weer spannend)
De uitslag van deze sportieve middag luidt als volgt:
1e Jopie
2e Karel
3e Henk
Na de prijsuitreiking en een slotwoord van de voorzitter konden we terugkijken op een geslaagde middag die werd afgesloten met een heerlijk diner in het wokrestaurant.
Jan Eijgermans
De pen van Ton de Kok
Onlangs werd mij door Henk Wouters de pen aangeboden. Omdat ik beter verhalen vertel dan een verhaal op papier zet, doe ik toch maar een poging. Ik ben Ton de Kok. Ongeveer negen jaar geleden toen ik met de vut ging, kwam ik Nico de Bruijn verschillende malen tegen en die zei: je moet eens bij ons komen boulen, dat zal wel wat voor jou zijn. Ondanks dat ik in de vut zat, had ik daar nog geen tijd voor, maar op een zomerse zaterdag in het najaar was er een open dag zo'n zeven jaar geleden. Samen met Gonnie zijn we gaan kijken of het wat was voor mij. Nou we vonden het heel gezellig. Er waren ook veel vrouwen en we zijn maar gelijk samen lid geworden.
We spelen nog met heel veel plezier jeu de boules. Ik wel wat fanatieker dan Gonnie.
Het is een fijne en een gezellige sport om te doen en ik raad dan ook aan, ieder die dit leest, om iets aan sport te gaan doen en eens te komen kijken bij ons.
Ik speel nu zo'n zes jaar mee met het Westlands Club Kampioenschap en met veel plezier. Ik heb al met diverse maten gespeeld, waaronder Jan van Adrichem, Rita Vollebregt en Nico de Bruijn. Het komend seizoen ga ik samenspelen met Gerard Bot.
Door met dit clubkampioenschap mee te spelen en aan de verschillende dorpstoernooien mee te doen, leer je heel veel aardige mensen kennen.
Samen met Corrie Groenewegen verzorg ik op de woensdagmiddag de koffie. Een leuke en gezellige middag, maar soms wat te rustig. We kunnen er best nog wel nieuwe leden bij hebben.
Ook ben ik al verscheidene jaren bestuurslid en we zijn samen met Dirk Jan, Rita, Jeanne en Jan aan de slag om van 14 september 2011 een hele leuke dag te maken. Omdat VELO/SMV dan 20 jaar bestaat.
Ik hoop dit fijne spel samen met Gonnie nog heel lang te spelen en wens alle speelcollega's veel plezier in het spel.
Groetjes Ton.
De pen wil ik doorgeven Jan Eijgermans
De pen van Henk Wouters
Op een donderdagavond werd mijn vrouw Riet en ik de pen spontaan aangeboden door Gerard Vollebregt. Uiteindelijk werd na overleg besloten dat ik de pen ter hand zou nemen.
Uiteraard zal ik mij als ‘nieuweling’ (ongeveer twee jaar lid) even voorstellen.
Henk Wouters is mijn naam, 61 jaar, getrouwd, twee dochters, twee schoonzoons en één kleinkind Brandon. Net zoals Gerard Bot (zie verslag in deze rubriek) ben ik zeer veel jaren actief geweest in de voetbalsport. Eerst als jeugdspeler van de voetbalvereniging ADS (Alles Door Samenspel) en later als actief bestuurslid (plm 25 jaar) van de voetbalvereniging D.V.J. (Departement van Justitie). Daarnaast was ik ook te ‘bewonderen’ op het speelveld als scheidsrechter van de afdeling West II van de KNVB en later gepromoveerd naar District West II KNVB.
Door gezondheidsredenen moest ik plotseling van de ene op de andere dag stoppen met deze hobby.
Na ongeveer een jaar gedwongen rust kwam ik in gesprek met de broer van Koos van Leeuwen.
Henk kom eens even kijken bij onze jeu de boulesvereniging Scheveningen. Samen met Riet ben ik gaan kijken naar deze sport en zoals zo vaak zijn we gelijk gebleven als lid. Na ook daar een bestuursfunctie te hebben bekleed als wedstrijdsecretaris, wilde ik wat anders en dichter bij huis. Even pas op de plaats en een gedwongen stapje terug accepteren.
Omdat ik op diverse jeu de boulestoernooien aanwezig was, kwam ik in gesprek met Kees Duijnisveld (voormalig wedstrijdsecretaris van VELO/SMV) en later ook met Rita Vollebregt in de hoedanigheid van secretaris. Kees had mij eerder al geholpen met een wedstrijdprogramma.
Na wat gesprekken werd ik uitgenodigd eens te komen kijken bij VELO/SMV. Dat was niet ver van ons huis en dat leek ons wel wat.
De kennismaking en de adviezen van enkele leden werden als zeer prettig, positief en gemoedelijk ervaren. Je kunt gewoon zeggen: het was een warm ‘nest’.
Van het een kwam het ander en na de aanmeldingsformulieren te hebben ingevuld, werden we toegelaten als lid bij VELO/SMV.
Bij VELO/SMV worden vele toernooien georganiseerd, zoals Onderling Club-, Snert- en Kersttoernooi en andere toernooien, maar ook wordt de mogelijkheid gegeven deel te nemen aan externe toernooien (bij andere verenigingen). Inschrijving door middel van het invullen van een aanmeldingslijst is wel gewenst. Tevens is alles na te lezen op de website van onze vereniging. Hulde voor de makers van deze mooie site.
Tot slot wil ik aandacht vragen voor de leden die zich beschikbaar hebben gesteld een bestuursfunctie te bekleden binnen onze vereniging. Als geen ander weet ik dat je dat er niet even bij doet. Van het een kom het ander en als je niet uitkijkt doe je alles.
Daarom zou de hulp van niet bestuursleden de gewoonste zaak moeten zijn, maar dat kan weleens worden vergeten.
Ik hoop samen met mijn vrouw Riet nog vele mooie jaren te mogen genieten als lid van SPORT MAAKT VRIENDEN.
De pen zal ik overdragen aan Ton de Kok
De pen van Gerard Vollebregt
Na de pen gekregen te hebben van Anneke Krens, heb ik plaats genomen achter de laptop om terug te gaan in mijn jeu de boulesverleden.
We gaan 30 jaar terug, mijn broer Bertus was grootgrondbezitter in de Drunense Duinen.
Het landgoed besloeg een oppervlakte van 40 bij 40 meter, maar Bertus zei altijd: ‘Loop 200 meter en je verdwaalt.’
Nu denkt men wat heeft dat met de edele sport jeu de boules te maken.
Ik kan jullie zeggen dat het duingebied enkel bestaat uit zandpaden, bos en zandduinen.
Wij waren tevreden met wat de natuur ons nagelaten heeft, dus geen luxe van de banen waar heden op gespeeld wordt.
Onze handicap was een paardenmanege in de buurt met wel 30 á 40 rijdieren. Zonder eerst die knollen uit te laten, bevuilden ze onze baan met je weet wel.
Toch hadden wij de grootste lol en stelden met onze eigen spelregels de familie en kennissen in staat te genieten van het spel en van de natuur.
Na de periode Drunense Duinen werd het tijd om ons verder te ontwikkelen wat betreft het jeu de boules. We wilden het professioneler, dus onze vakanties werden in Italië of in het walhalla Frankrijk gehouden om daar de sport onder de knie te krijgen.
Na de lessen in Frankrijk terug naar Holland om onze ervaringen te delen met andere liefhebbers.
Op camping ‘t Haasje was, na het aanleggen van een baan, veel animo en werd er in de avonduurtjes veel gebruik van gemaakt. Na enige tijd kwam ook daar de klad in. Geen paarden, maar katten maakten gaarne gebruik van onze baan.
Toen, nu drie jaar geleden, op een verjaardag van Rita, mijn schoonzus, vroeg of ik geen zin had om bij VELO mijn kunsten te vertonen, hoefde ik daar niet lang over na te denken.
Mijn ego werd gestreeld, dus op naar VELO. Kom ik daar aan en mijn mond viel open. Buitenbanen en binnenbanen, het kon niet op. Wat een weelde.
De ontvangst was allerhartelijkst. Het was november en de kas was verwarmd. Wat een luxe. Ik zocht een stoel en keek of ik van toegevoegde waarde was om de spelers wat bij te brengen.
Wat mij als eerste opviel was een lange man. Ab, al op leeftijd, gooide de boul bij het but alsof het de normaalste zaak van de wereld was en als de tegenstander het lef had om de boul aan te leggen, schroomde Ab niet om te laten zien dat hij het tireren ook beheerste als een jonge vent.
Ik ging met de stoel een plaatsje naar achteren. Ik ben weer op de wereld. Geer een stapje terug.
Mijn oog viel op een andere speler, ook op lengte. Mijn mond viel weer open, wat flikt die? Hij heeft geen boul in zijn hand. Ik denk, wat gaat die nou doen? Ik zit geduldig te wachten.
Zoals een cowboy zijn pistool trekt, zo haalt Kees zijn boul te voorschijn en gooit zo wel links als rechts de boul bij de but.
Nederig ging ik met mijn stoel weer naar achteren, verder kon ik niet. Er was voor mij nog veel te leren en genoot van het plezier dat ze hebben met het schone spel: jeu de boules.
Ik wens alle leden veel spelplezier en ik groet met een knipoog.
Ik geef de pen door aan Henk Wouters
De pen van Anneke Krens
Ik ben Anneke Krens en ik ben naar de jeu de boules gekomen
dankzij het enthousiasme van Rita Vollebregt (zij is mijn zus).
Ik kon al een jaar niet meer tennissen door een blessure en
wilde weer iets gaan doen. Een leuke bezigheid om lekker onder
de mensen te zijn, te praten en plezier te hebben.
Dus op naar de camping om de boules te halen en het op een
donderdagavond eens te proberen. En het was gelijk erg gezellig.
Ik heb ook al veel geleerd en hoop nog veel bij te leren.
Het is jammer dat ik alleen op donderdagavond kan komen.
Ik werk nog bij Douwe Egberts, van de koffie, en daar gaat veel tijd in zitten.
Dat is ook leuk maar ik moet nog 6 jaar want ik ben pas 59 jaar.
Wat ik zo fijn vind aan de mensen bij VELO.SMV is dat ze je gelijk
accepteren en je veel willen leren. Ik sta er ook echt voor open om beter
te worden met jeu de boules. Tussendoor gezellig met een kopje koffie
even bijpraten en dan snel weer verder. Tot ongeveer half 11 en dan weer naar huis.
Ik wil graag de pen doorgeven aan Gerard Vollebregt.
De pen van Michiel v. d. Meer
Sommige mensen kunnen veel verhalen. Dat blijkt maar weer eens uit de penverhalen van de leden van VELO/SMV. Rita opperde een keer om de mensen aan het schrijven te zetten. Leuk voor onze site. En dat is het zeker. Elke maand verschijnt er een nieuw, altijd leuk verhaal. Acht mensen zijn mij inmiddels voorgegaan en nu ligt de pen op mijn schrijftafel. Schrijftafel? Wat een ouderwets woord. We doen tegenwoordig alles met de computer. E-banking, het moderne woord voor gireren. We sturen onze familie, vrienden en bekenden een e-mail, het moderne woord voor een brief. We stropen databanken af, omdat we hongerig zijn naar informatie. We spelen er spelletjes op. Of we boeken een reisje of ... we schrijven verhaaltjes. De wereld is dankzij de computer een stuk kleiner geworden. We gaan zomaar even naar de Noord- of Zuidpool, India, het Amazonewoud. We gaan vanuit onze luie stoel naar alle delen van de wereld. De pc is een onlosmakelijk deel van ons leven geworden.
Wat ook zo fijn is aan de computer, is dat dat ding voor ons kan rekenen. En hiermee kom ik dan op mijn onderwerp van dit verhaal: jeu de boules en de computer. Vroeger (ver voor mijn tijd) werden tijdens een toernooi de wedstrijdlijsten nog met de hand ingevuld. Je moest als wedstrijdleider zeker tot dertien kunnen tellen. Kees Duijnisveld is zo’n man die absoluut tot dertien kan tellen. Vele avonden, en ik heb me laten vertellen zelfs tot in de heel late uurtjes, is hij bezig geweest om een wedstrijdformulier te ontwikkelen, die je op de computer kunt invullen en die dan uitrekent wie er hoeveel partijen heeft gewonnen en hoeveel plus- of minpunten heeft gescoord. Als er dus een wedstrijd is afgelopen, heb je met een enkele druk op de toets à la minute de uitslag. Met het geweldige rekenprogramma Excel heeft Kees dit gemaakt. Alle uitslagen worden keurig in hokjes geplaatst en met enkele simsalabim-achtige toverformules rolt er dan een lijst uit met winnaars. Een revolutionaire uitvinding. Prachtig toch?
Meestal geeft een kok zijn recept niet prijs, maar Kees wel. Veel Westlandse jeu de boulesverenigingen beschikken inmiddels over dat geweldige elektronische formulier. Kees, je had er een octrooi op moeten aanvragen.
Tegenwoordig zijn moderne wedstrijdleiders dus overgeschakeld op de computer. Ze hebben nu een heuse laptop. Niet dat je ‘m op je schoot legt, maar hij is wel lekker klein en handig om mee te nemen. Toen Kees aangaf dat hij op termijn zijn functie wilde neerleggen als wedstrijdleider heeft Dick Roessen hem een jaar lang geassisteerd. Daarna nam Jan van der Horst een deel van de taken over. Dick bleef aan als wedstrijdleider van het Westlands Club Kampioensschap en het Ark-toernooi en Jan als wedstrijdleider voor onze onderlinge toernooien. Jan kreeg snel een spoedcursus want ‘the show must go on’.
Ook ik weet hoe een en ander in zijn werk gaat. En dat is wel weer met deze moderne computertijd, er moet altijd een back-up zijn. Zeg maar in ons geval een soort hulpwedstrijdleider, die in noodgevallen kan inspringen. Dat vergt wel een continue training en af en toe een opfriscursus. Daarom zien jullie mij soms achter de laptop zitten als Jan of Dick nog aan het spelen zijn. Dat houdt ons scherp.
Tot slot wil ik nog even zeggen dat je op de computer ook kunt golfen, tennissen en zelfs bowlen, maar gelukkig nog niet jeu de boulen. Dat blijven we gewoon gezellig met elkaar in ons eigen Bouleshome doen.
Ik leg nu mijn virtuele pen neer en geef hem door aan Anneke Krens.
De pen van Gerard Bot
De pen heb ik gekregen van Koos van Leeuwen
om een leuk verhaal te schrijven voor de website van VELO/SMV.
Ik zal me eerst even voorstellen voor degene die mij niet kennen.
Mijn naam is Gerard Bot, ik ben 63 jaar en nog werkzaam.
Ik heb vele jaren in de voetbalsport gezeten.
Eerst als voetballer bij JAC en daarna ben ik vele jaren
trainer/coach geweest van de A-jeugd van VCS.
In februari van het vorig jaar was ik met mijn zwager
Jan Louweret in gesprek over de jeu de boulesvereniging
waar hij lid van was en wedstrijden speelde.
Hij vroeg aan mij, is dit niks voor jou?
Ga het eens proberen of je het leuk vindt.
Nadat ik een aantal keren op donderdagavond
(ik vind het erg leuk met deze fijne groep) was geweest,
ben ik lid geworden. Na een vrij korte tijd werd ik gevraagd
om samen met Cor Vollebregt een wedstrijd te spelen.
Nou, dit ging best aardig, ook mede doordat
wij ook nog in de prijzen vielen.
Kort hierna werd ik door Dick Roessen gevraagd
om als reserve te fungeren voor het WCK en
hierop heb ik volmondig ja gezegd.
Al de volgende donderdagavonden ervaar ik nog steeds als heel gezellig.
Wat ik ook erg waardeer zijn de stukjes kaas,
tomaat en worst die door Jeanne Roessen
worden uitgedeeld op de zaterdagen.
Ook verzorgt zij de prijzen van de onderlinge toernooien.
Knap hoor om elke keer weer met leuke prijzen te komen.
Wat ik ook heel leuk vond, waren de lessen van Simon.
Een aantal tips kon ik goed gebruiken.
Ton de Kok (gesponsord door TDK volgens zijn butje)
kwam mij vragen of ik Nico de Bruijn wilde vervangen,
omdat deze zijn enkel had gebroken.
Met Ton heb ik een aantal wedstrijden gespeeld
onder andere in Monster en Poeldijk.
En we hebben goede resultaten neergezet.
Met Sjaan van der Horst heb ik het strandtoernooi op
Scheveningen gespeeld en het ging erg leuk en best wel
goed voor mijn eerste keer op zand.
In Esch in Brabant is een groot toernooi
zei Ton een keer tegen mij en we zijn door Henri gevraagd
om mee te gaan. Ik heb dit ervaren als een leuke dag.
Ton en ik hebben het daar heel goed gedaan.
Drie partijen gewonen en twee verloren, maar wel tegen
wedstrijdspelers van een hoog niveau.
Ondanks ons verlies kregen we complimenten voor het vertoonde spel.
Ik hoop dit spel nog lang te mogen spelen,
maar mijn voorkeur gaat uit naar de wedstrijden.
De onderlinge wedstrijden zijn ook wel leuk,
maar toch. Ik denk dat ik wel toe ben aan
de uitdaging van competitiewedstrijden.
Ik weet niets meer te schrijven
en geef hierbij de pen door aan Michiel van der Meer.
De pen van Koos van Leeuwen
Ik kreeg op een ludieke manier de pen naar mij toegespeeld van Sjaan van der Horst. Ja wat moet je ermee. Ik ben geen type die in herhalingen wil vallen, dus ik dacht kom op Koos schrijf een stuk over het begin van de jeu de boules en het ontstaan ervan, maar na lang overdenken ben ik toch maar overgestapt naar iets prettigers. Ik neem gelijk de donderdagavond maar eens onder de loep, de dinsdagmiddag, woensdagmiddag en de donderdagmiddag dat zijn middagen die men heel anders beleeft: gezellig en leuk. De spelers op de donderdagavond spelen mee in het Westlands Club Kampioenschap en die spelers zijn niet altijd even gemakkelijk als ze verliezen. Ik moet daar altijd inwendig heel erg om lachen omdat ze denken dat ze altijd beter zijn, want de fouten die gemaakt worden in een partij wijzen ze altijd door naar hun maat of de tegenpartij. Maar de spelers van die competitie daar heb ik wel een goed woord voor over. Ze moeten voor dag en douw opstaan. ’s Morgens even de conditie aanzwengelen door tien kilometer te gaan fietsen, daarna even naar de sportschool om hun spieren wat los te maken en nog allerlei kunstjes. Daarna een licht ontbijtje en dan kunnen ze ’s avonds bij de wedstrijd er weer goed tegenaan.
Ik vond het leuk en was blij dat ze mij op de reservelijst hadden gezet, maar wel op plaats 99 van de 100 leden, want ik kan een aardige partij boulen, maar dan op een bultige baan met boomstronken, keien, zand en gras in Frankrijk dus. Maar op die prachtige banen bij VELO/SMV kan ik het niet zo goed en daarom kan ik de schuld geven aan die gladde banen, dus moet ik bij het boulen de hand in eigen boezem steken. Welke mazzel had ik, ik mocht van de trainer even mee trainen omdat hij een man(vrouw) tekort kwam. Geweldig was dat, ik trainde op baan acht en elke aanwijzing van de trainer hoe men een bal moest gooien naar de but kwam op een andere baan terecht bij de but die daar dan toevallig lag van een andere speler. Het was wel ongelooflijk lachen geblazen en ik moet u eerlijk zeggen het gaat mij niet om het winnen, maar om de gezelligheid. Concentratie is iets wat niet in mijn agenda staat, alleen moet ik wel zeggen, dat wanneer ik een wedstrijdje moet spelen voor een leuk fruitmandje of zo, ik mijn stinkende best doe. Ik ben nu ruim anderhalf jaar lid, maar ik heb nog steeds geen hoge ogen met mijn boules kunnen gooien (ik ken er wel één: Henri, die gooit gewoon zijn boule in het net in de nok). Maar het is wel naar voor mijn maatje als je speelt voor een fruitmandje en hij heeft de twee vorige partijen goed gespeeld en met mij te spelen zijn fruitmandje voorbij ziet gaan. Ik moet nu stoppen met mijn verhaal, het komt wel uit mijn hart, want alles wat ik schrijf is gemeend. Ik wil u wel meegeven: houd a.u.b. uw bestuur en de vrijwilligers in ere, deze mensen staan altijd klaar voor u.
Ik heb nog een laatste noot!!!!!!!!!!
Misschien komt het bestuur dit jaar wel met een nieuw groen shirt 20-jarig bestaan. Vorig jaar kregen wij een mooi rood shirt 20-jarig bestaan. Ik moet deze kleuren en de jaren even aanhalen, want ik kom uit een politieke loopbaan. Beste leden, ik hoop dat jullie nog vele jaren last van mij hebben, maar ik hoop vooral dat jullie allemaal een fijne Kerst zullen hebben en een goed Oud en Nieuw. En tot de nieuwjaarsreceptie 4 januari 2011.
De pen geef ik door aan Gerard Bot.
De pen van Sjaan van der Horst
De pen heb ik door gekregen van Riet Vis en nu is het mijn beurt om wat schrijven.
Wij zijn ongeveer tien jaar geleden lid geworden van de vereniging.
Mijn vader Koos Batist had wel eens meer tegen mij gezegd,
is dit niets voor jullie. En ik kan niet anders zeggen, hij heeft gelijk gehad.
Dinsdag is mijn vaste dag dat ik ga jeu de boulen.
Dan gaan Jan en ik om half een van huis en maken we de banen speelklaar.
En zet ik alles klaar voor de koffie. Op donderdagavond speel ik tegenwoordig ook.
En af en toe op maandagavond, dat is oefenen voor de competitie om wat
dingen beter onder de knie te krijgen. Ik speel ook mee in de WCK-competitie.
Wij spelen met acht koppels, meestal op zaterdagmiddag of op woensdagavond.
Er zijn acht verenigingen met name Mon Boule, Verburch `97,
Quintus, Westlandia `87, ‘s-Gravenboules, De Boul-Lier, Markeer en wij zelf VELO/SMV.
Ook hebben we een enkele reservespelers voor als wij een keer verhinderd zijn.
Wij spelen twee keer tegen elkaar, een keer thuis en een keer uit.
Dat heeft eigenlijk wel invloed op het spel,
want thuis ben je gewend aan de banen en als je uitspeelt
moet je altijd wennen aan hun banen. Daarom zorgen wij
altijd dat we iets eerder aanwezig zijn om nog wat te oefenen op hun banen.
Voordat wij beginnen worden we verwelkomd door iemand van vereniging
en worden kaartjes uitgedeeld tegen wie je moet spelen
en naar welke baan je moet. We spelen drie partijen.
Na de eerste ronde drinken we meestal koffie,
na de tweede ronde is het altijd spannend hoe we er voor staan.
Maken wij kans om te gaan winnen of is het niet meer mogelijk.
Ikzelf speel samen met Ina Paul, dat gaat eigenlijk wel leuk maar af en toe
moeten we tegen een heel sterk koppel van twee mannen die heel goed kunnen tireren,
dat valt niet mee maar wij proberen om toch zo veel mogelijk punten te behalen.
Het onderling contact met de mensen van de tegenpartij vind ik ook heel gezellig.
Je leert ze wat beter kennen onder het genot van een drankje.
Als wij wachten op de uitslag en als we gewonnen hebben dan is het feest.
Maar verliezen na een sportief gespeelde wedstrijd geeft ook voldoening.
Hiermee wil ik eindigen
en de pen doorgeven aan Koos van Leeuwen.
De pen van Riet Vis - v. d. Pluijm
Daar ik de pen heb door gekregen van Truus Knops
wilde ik het een en ander vertellen over onze
Jeu de Boulesvereniging SMV(Sport Maakt Vrienden).
Vanaf de oprichting speel ik bij de vereniging, waar het gezellig en
leuk aan toe gaat.
Dit jaar ben ik met vakantie naar Frankrijk geweest,
waar we ook hebben gejeudebould. Nou dat is heel leuk spelen hoor,
want die Fransen kunnen er wat van. Wat ze weg willen schieten,
dat doen ze, maar die hebben wij in de vereniging er ook bij lopen.
Toen mijn man nog leefde (hij speelde ook bij SMV) gingen
we ieder jaar met de caravan naar Frankrijk en dan werd
er iedere dag op de camping gejeudebould en daar heb ik ook veel geleerd.
Zo zijn onze toernooien die we spelen ook heel leuk.
Jaren terug deed ik met elk toernooi mee, maar nu speel ik enkel
nog de thuistoernooien en ik hoop dat ik dat nog lang mag volhouden.
Als we een thuistoernooi hebben zijn er ook leuke prijsjes te verdienen,
die na afloop uitgereikt worden onder het genot van een hapje en een drankje
waar gretig gebruik van word gemaakt.
Zo gaan we ook ieder jaar varen met Quirien van der Meer,
dat is ook een dag waar we altijd weer naar uitkijken.
Onder weg gaan we ergens aan de kant jeu de boulen
(het gras staat soms wel drie kontjes hoog), maar daar geven we niet om.
Het gaat om de onderlinge gezelligheid en die is er.
Volgend jaar bestaat onze vereniging twintig jaar en dat hopen
we met ze allen te vieren.
Zo ik heb mijn woordje gedaan en wens jullie allemaal
veel gezondheid en veel speelplezier op de jeu de boulesbaan.
P/S Hierbij wil ik ook alle vrijwilligers bedanken voor alles
wat ze voor de vereniging doen, want zonder jullie waren we nergens.
Ik geef de pen door aan Sjaan van der Horst
De pen van Truus Knops
Met de doorgeef-pen schrijf ik een waargebeurd verhaal.
Ons gezin, inclusief aangetrouwden, had iets te vieren. We schrijven augustus 1994. Met algehele instemming kozen we voor een midweek in het bungalowpark ‘De Vossemeren’. Dat ligt op de grens van België en Nederland. Een bosrijke en heuvelachtige streek. Onze bungalow lag aan de rand van het park. In onze directe omgeving zagen we veel eekhoorntjes, konijntjes enzovoort. Enig.
Eenmaal gesetteld, gingen vader en zoon op een zonnige ochtend in de buurt van de bungalow een partijtje boulen. Niet op een mooie jeu de boulesbaan, zoals in ons Bouleshome. Die bezat het park niet. Ze speelden gewoon tussen de bomen. Theo legde de spelregels uit aan zijn zoon.
‘Kijk’, zei hij, ‘zie je dat gat? Daar gooi ik mijn boule zo in. Wedden dat het me lukt?’
En ja hoor, BINGO. In een keer erin. Apentrots was ‘ie. Maar ja, je raadt het al, dat gat bleek een konijnenhol! Dat werd dus graven, graven en nog eens graven. Geen boule te vinden en overigens ook geen konijntjes.
Theo heeft het nog lang moeten aanhoren. Het was een fijne midweek.
Vrijdags gingen we naar huis, want de volgende dag moesten we een toernooi spelen. Maar hoe kom je op zaterdagmorgen, voor negen uur, nog aan nieuwe boules? We speelden destijds bij De Goede Worp en toen we daar aankwamen, vroegen we of iemand een set boules te leen had. Uiteraard moesten we het konijnenholverhaal vertellen hoe Theo zijn boule was kwijtgeraakt. Grote hilariteit natuurlijk. Jan van Werkhoven, een van de medespelers van D.G.W., bood spontaan een setjes boules aan en zei: ‘Theo, dit is zo’n mooi verhaal, deze boules krijg je van mij cadeau.’
Theo en Jan zijn er helaas niet meer, maar die boules bestaan nog wel. Ik heb ze, op mijn beurt, ook aan iemand cadeau gedaan. Hij is lid van onze vereniging en wint nog regelmatig een partij met deze bijzondere boules.
Ik geef de pen door aan Riet Vis
De pen van Rita Vollebregt
Er was op 26 juni geen toernooi of vierkamp gepland. Omdat de familie Vollebregt maar steeds een reünie wilde, dacht ik: dit is een mooie gelegenheid om dat bij VELO/SMV te organiseren. Van te voren natuurlijk niet bij nagedacht wat daar voor werk aan vastzit. Maar met hulp van dochter en schoondochter was het leuk om dit te doen. Ik begon de mensen, waarvan ik een e-mailadres had, een mail te sturen met de vraag dit weer door te sturen naar broers, zussen, neven en nichten. Dat werd een groot succes, want de een na de ander reageerde vol enthousiasme.
Mijn schoondochter had een lijst in mijn computer gemaakt, waarop ik de namen noteerde van degene die kwamen. Zo had ik een goed overzicht. Uiteindelijk kwamen er zestig broers, zussen, neven en nichten naar VELO/SMV.
Onder het genot van een kopje koffie of thee werd er eerst eens gekeken wie wie ook al weer was en wie bij wie hoorde. Want als je elkaar voor het laatst hebt gezien toen de kinderen vijftien jaar waren, dan is iedereen wel erg veranderd. Ietsje ouder en groter geworden misschien?
Maar na een half uurtje stond iedereen gezellig met elkaar te praten en te lachen, geweldig toch. Er werden heel wat oude herinneringen opgehaald. Na een uurtje zijn we met zijn allen gaan jeu de boulen. Velen hadden het wel eens op de camping gespeeld en voor hen die het nog nooit hadden gespeeld, werd het spel even uitgelegd. Zoals wij altijd doen, delen we een kaartje uit en kun je zien naar welke baan je moet. Op die manier worden de spelers gemixt. En zo leer je elkaar nog beter kennen.
Een paar familieleden, voornamelijk de wat ouderen speelden niet mee, maar zaten aan de kant in de zon. Want het was geweldig weer met zo’n 25 graden. Zij zaten te kijken onder het genot van een drankje en een hapje. Zij hadden net zoveel lol als de mensen die wel speelden, want als er een mooie boule werd gegooid, klapten en juichten zij net zo hard mee als de spelers zelf.
Om 19.00 uur werd er een buffetje gebracht, dat besteld was bij Kwalitaria de Vier Wieken. Keurig verzorgd met saté, salades en stokbrood. Bordjes, bestek en servetten, alles wordt erbij geleverd. Op deze manier heb je nergens zorgen over. Zelfs het snoer om de saté in de pannen warm te houden, leverden zij er bij. Wat een service! En het is nog lekker ook, een echte aanrader.
Toen iedereen zijn buikje vol had gegeten, gingen we nog een potje jeu de boules spelen. Ondertussen werd de koffiepot weer aangezet, want ook al is het weer nog zo warm, een kopje koffie gaat er bij de meesten toch wel in. Zo ook de chocolaatjes!
Daarna gingen we even kijken wie had gewonnen. Dat waren natuurlijk de mensen die altijd jeu de boulen.
Maar niet getreurd, ook daar hadden we iets opgevonden. Er waren twee mensen die alle twee de wedstrijden met 13- 8 hadden gewonnen (mooie uitslag toch), daarom vonden wij dat zij een medaille verdienden. Maar wel eentje van chocolade.
Om 21.00 uur gingen de meesten weer naar huis, maar zoals het overal is, blijven er altijd een paar achter die even helpen opruimen. Daarna nog een afzakkertje genomen om even bij te kletsen.
Er werd meteen gevraagd of het volgend jaar weer is, maar ik heb te kennen gegeven dat ik het stokje graag doorgeef aan een volgende. Want het is een heel georganiseer en best veel werk. Dus wie biedt zich aan?
Mijn schoondochter Chantal en ik zijn na afloop echt ons bed in gerold, zo moe waren we.
Maar het was de moeite waard. De blije gezichten, de planten, de bloemen en de bedankjes die we hebben ontvangen als blijk van waardering, dat zegt genoeg!
Bedankt allemaal voor jullie aanwezigheid en enthousiasme voor deze geweldige dag!
De pen geef ik door aan Truus Knops.
Pen van Hannie Wijngaarde
Onderstaand verhaaltje hoorde ik eens op een van onze vakanties in Frankrijk.
‘Waar komt het jeu de boules vandaan ?’
‘En voortaan beide voeten op de grond.’
Het spel dat iedere Nederlander jeu de boules noemt,
heet eigenlijk pétanque. Het is een van de vele sporten
die met stalen boules worden gespeeld.
Een van de andere bekende varianten is het Jeu Provençal .
Bij dit spel worden de boules over een grotere afstand geworpen
en nemen de spelers bij elke worp een aanloop van drie snelle passen.
Wanneer aan het begin van de vorige eeuw een aantal spelers
in het vissersplaatje La Ciotat een partijtje Provençal speelt,
moet een van de oud-kampioenen vanuit zijn stoel toekijken.
Deze Jules Le Noir is vanwege zijn reuma niet meer in staat
de drie passen te maken.
Wel lukt het hem vanuit stilstand de ballen te gooien.
Vandaar dat zijn vrienden de spelregels vereenvoudigen.
Ze besluiten de ballen in het vervolg over een
kortere afstand en vanuit stilstaand te gooien.
Zo ontstaat het spel waarbij men vanuit
een werpcirkel gooit met de voeten op de grond.
Het woord ‘pétanque’ komt dan ook van het Franse pieds tanques,
dat ‘met voeten gesloten op de grond’ betekent.
De pen geef ik door aan Truus Knops.
De pen van Jacques Wijngaarde
Nieuw Zeelandse kea’s zijn groen gevederde bergpapegaaien, die hun zonderlinge bestaan leiden in de Alpen op het Zuidereiland . Ze zijn zeer vraatzuchtig, brutaal en bijzonder slim.. Zo ook zitten ze vol streken. Ze knabbelen b.v. graag aan even onbeheerd gelaten bergschoenen en hebben op die manier al menige veter gestolen. De omstanders vinden dat enorm grappig om te zien, maar de betreffende wandelaar heel wat minder.
Ze zijn ook te vinden op kleine parkeerplaatsen. Verwend als ze zijn door de lekkere hapjes, die ze daar van de toeristen krijgen, eten ze allang niet meer alles. Je moet minstens een zakje studentenhaver bij je hebben om te bereiken dat de kea’s hun harde snavel niet langer in de rubber strips van je autoportieren of je ruitenwissers zetten. Daarnaast poseren kea’s heel graag voor de herinneringsfoto.
Onze zwager Piet in Nieuw Zeeland had voor onze komst een nieuwe rode auto gekocht, waar hij apentrots en uitzonderlijk zuinig op was. Nadat ik kennis had verkregen van het uitzonderlijk gedrag van de kea’s, heb ik geluk gehad eenaanzichtkaart te kunnen kopen zoals hierboven is afgedrukt Met deze kaart moet dacht ik, moet een grap uit te halen zijn ! ! ! ! ! !
Wij verbleven een weekje in een motel aan de oostzijde van de Alpen. Ik stelde voor een boottocht te gaan maken in de Milford Sound. Dat is een fjordengebied ten westen van de Nieuw Zeelandse Alpen. Deze westkant is alleen per auto te bereiken via de lange Homer tunnel, met aan het eind van die tunnel een parkeerplaatsje. Hannie, haar zuster en ik hebben op dat parkeerplaatsje wat rond gelopen om onze benen te strekken en ons wat vermaakt met de vele kea’s die daar zijn. Piet is geen MOMENT, maar dan ook geen MOMENT van zijn mooie auto vandaan geweest. Ik had mijn videocamera bij me en voordat we verder reden heb ik tussen de kea’s door wat asfalt opgenomen. Later toen we op de boot zaten en deze na een poosje varen werd stilgelegd om de vogels goed te kunnen horen, ben ik naar het toilet van die boot gegaan om een opname van de aanzichtkaart op het videobandje in te lassen op de plek waar ik dat asfalt had opgenomen. Hierbij heb ik op de band ingesproken: “Piet, Piet Kijk uit! ! ! “Daar zitten er twee op je mooie auto”
’s Avonds in het motel, waar een tv stond, vroeg Piet aan mij, Jacques laat ons je videobandje van vandaag eens zien. Dat was net wat ik hebben moest, het beeldscherm had ik al afgestoft. Toen de bewuste scene in aantocht was, deed ik net of ik hoge nood had. Op het toilet hoorde ik Piet met overslaande stem roepen “Jacques kom eens gauw, je moet het bandje even terugdraaien. Weer kwam de auto met de kea’s in beeld en nog steeds zenuwachtig zei Piet “Draai nog eens terug Jacques” Na de derde keer had hij het door, dat er iets niet klopte. Op de auto in beeld zat achter de voorruit een stickertje en dat zat op zijn auto voorruit niet.
Piet is een man die graag weet waar Abraham de mosterd haalt en weet graag van alles het naadje van de kous, maar hoe deze videotruc in elkaar zat, was Piet niet geïnteresseerd, temeer omdat die kea’s niet echt op zijn mooie auto hadden zitten te morrelen.
Ik geef de pen ‘binnenshuis’ door aan Hannie Wijngaarde.
(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden